البته بىترديد چنان ازدواجى در حال عدّه حرام مىباشد و خود به‌خود انطلاق و جدايى حاصل است ، اما - با دليلى قرآنى كه بعداً در پاورقى ذكر خواهد شد - هيچ مشكل و حرمتى ابدى براى ازدواج و استمرار زوجيت در اين‌جا وجود ندارد و مرد به‌راحتى مىتواند پس از پايان عدّه‌ى زن ، وى را - به‌شرط توبه‌ى طرفينى - عقد نمايد . اگرچه متأسفانه فقهاى سنّتى بيش از ده فتواى ديگر - پيرامون حرمت ابدى ازدواج ميان برخى از مردان و زنان - را به‌فتواى مذكور افزوده‌اند ، ولى ما با بررسى جامع دو كتاب اصلىِ روايى « 1 » در اين‌زمينه درمىيابيم كه منشأ صدور اين فتاوا ، رواياتى متضاد و متعارض با يكديگر و مخالف با قرآن است ، آن‌گاه با تدبّر در قرآن كريم ملاحظه مىكنيم كه قرآن با حكم مبارك « واحِلِّ لكم ما وَراءَ ذلكم » ( سوره‌ى نساء ، آيه‌ى 24 ) : آنچه پس از اينها است حلال شده كه پس از ذكر محارم نَسَبى و سَبَبى و رضاعى آمده است ، چنان فتاوايى را ابطال مىكند و تنها دو مورد حرمت ابدى در ازدواج قابل قبول است كه آن‌هم حرمت ابدىِ نكاحِ زن و مرد ، بعد از طلاق نهم بين آن‌دو ، و هم‌چنين حرمتِ ابدىِ استمرار همسرى با زن ملاعنه كرده است . « 2 »

--> ( 1 ) - جامع احاديث‌الشّيعه و وسائل‌الشّعيه . ( 2 ) - زيرا اطلاق آيه‌ى « احِلَّ لكم ما وَراءَ ذلكم » نسبت به‌دو مذكور ، جنبه‌ى ضابطه‌اى دارد و اطلاق نصّ و يا ظاهر مستقر شامل آن‌دو نيست ، بنابراين سنّت قطعيه كه حكم حرمت ابدى